WHY SO SERIOUS ?

นางสาวแสนดี หลายๆคนเห็นชื่อนี้แล้วคงตั้งคำถามว่า เธอเป็นใครค่ะ หล่อนเป็นใครครับ ใครละนั้น ไม่เห็นจะรู้จัก ก่อนที่ทุกๆท่านจะงง ผมก็บอกไว้ก่อนเพื่อให้เข้าใจโดยทั่วกันว่า ชื่อตัวละครทุกคนเป็นฉายา หรือตัวย่อของชื่อแต่ละคนทีผมตั้งขึ้นมาเอง เพื่อไม่สร้างความเดือดร้อนใดๆกับผู้ที่ถูกนำชื่อขึ้นมาอ้างในเรื่องที่ได้เรียบเรียงเขียนมานี้ งั้นมารู้จักกับเธอเลยครับ

นางสาวแสนดีของผม เธอเป็นรุ่นน้องของผมเองครับ สมัยผมยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม ผมเจอเธอครั้งแรกตอนนั้นผมอยู่ม.4 เธอเพิ่งจะมาเข้าเรียน ม.1 เธอเป็นคนน่ารัก สดใส และมีเสน่ห์ เท่าที่ดูในสายตาของผม เธอเป็นคนที่ชอบถนอมน้ำใจคนอื่น แม้เธอจะเหนื่อย หรือไม่พอใจอะไร เธอมักจะเก็บไว้ ไม่พูดออกมา และอีกหลายๆสิ่งที่ผมประทับใจในตัวของเธอ หลังจากที่ไดรู้จัก คุ้นเคยกัน จนผมนั้นเผลอไปรักน้องแสนดีคนนี้ซะแล้ว แต่ก็ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจตลอด เพราะโดนเพื่อนๆในกลุ่มน้องแสนดี เข้าใจไปแล้วว่าผมนั้นชอบน้องแว่น ซึ่งก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันกับน้องแสนดี ตลอด 3 ปีที่เราได้รู้จักกันในรั่วโรงเรียน  ผมก็ไม่เคยหลุดปาก หรือแสดงออกอะไรมากเกินไปกว่าคำว่า พี่ชาย

แต่ก็ยังมีคนเข้าใจผิดมาแล้วหลายๆคน ที่คิดว่าผมผมกับน้องแสนดีต้องเคยเป็นแฟนกันมาก่อน โดยเฉพาะเพื่อนผมคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ชื่อขึ้นต้นด้วย บ. ใบไม้ ซึ่งอยู่หอเดียวกันกับน้องแสนดีๆ ได้สงสัย และคาดคั้นผมยิ่งกว่าตำรวจสอบสวนผู้ต้อง ดีนะที่ไม่ซ้อมผู้ต้องหาด้วย เพราะผมปากแข็งเหลือเกินไม่ยอมรับสารภาพง่าย ได้แต่บอกว่า ผมจะไม่พูด จนกว่าทนายผมจะมา อิอิ ผมก็สงสัย ถามกลับไปว่าทำใมถึงได้คิดว่าผมชอบน้องแสนดี มันก็บอกว่า เห็นท่าทางก็รู้แล้ว ผู้หญิงเค้าดูรู้เหละ ผมก็คิดนะว่า ผมไม่เคยแสดงออกมาแบบจะแจ้ง เพื่อนๆในกลุ่มของน้องแสนดี ผมก็สนิทหมดทุกคนนะ ไม่ได้เทคแคร์ใครคนใดคนหนึ่งดีเป็นพิเศษ นอกจากความกวนตีนของผม ทีจะมอบให้ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง อิอิ หลังจากที่ผมจบไป น้องแสนดีก็ย้ายไปเรียนที่อื่น ช่วงนี้นี้เองที่ผมไม่ได้ติดต่อหรือรู้ข่าวเลยว่า น้องแสนดีจะเป็นยังไงบ้าง อยากจะโทรไป แต่ก็ไม่มีเบอร์ จำได้ว่าวันเกิดตรงกับวันไหนแต่ก็ไม่ได้มีโอกาสอวยพร ผมได้แต่ทำใจว่าคงจะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ก็เหมือนฟ้ายังเห็นใจ ผมได้เจอกับน้องค้างคาว และ น้องอีกคนที่เปรียบเสมือนมือขวาของผม ทำให้ผมได้เบอร์มา ทำให้ผมได้ติดต่อกับน้องแสนดีอีกครั้ง แต่ผมก็ไม่กล้าโทรไปหรอกครับ นานๆครั้งถึงจะโทรไป จนน้องหยดน้ำจากเมฆ ได้บอกผมว่าคิดอะไรมาก โทรไปคุยปกติก็ได้ แต่ถ้าไม่บอกไม่พูด แล้วเค้าจะรู้มั้ยว่าเราคิดอย่างไร

แต่ผมว่าบางเรื่องเราก็ไม่จำเป็นต้องบอกออกไป ปล่อยไปให้มันยังคงอยู่สวยงามอย่างนี้ เราทั้งสองก็คงยังได้คุย หยอกล้อกันสนุกสนาน เหมือนเดิม อาจจะมีคนแย้งว่า ถ้าบอกแล้วได้มาเป็นแฟนกันละ ของอย่างนี้ต้องเสี่ยง แต่ผมก็ไม่อยากเสี่ยง อยากจะเก็บความรู้สึกที่ดีๆเหล่านี้ไว้ตราบนานเท่านาน ปล่อยให้มันเป็นแค่ความฝันที่สวยงามของผมคนเดียว อย่างน้อยเธอก็จะยังมีความสึกดีๆที่เธอมีให้ผม แม้จะไม่ใช่ในฐานะแฟนก็ตาม ผมคงจะได้แต่เฝ้ามองดูแลเธอคนนี้ในยามที่เธอทุกข์หรือสุขอย่างห่างๆ อย่างห่วงๆ แม้เธอจะไม่รู้ไม่เห็นในสิ่งที่ผมทำ ผมก็ดีใจที่ได้ทำ ให้สมกับที่เธอได้ไว้วางใจในตัวผม  

ตอนนี้เป็นปีที่เจ็ดย่างปีที่แปด ที่ผมได้แต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ และคงจะมีต่อไป จนกว่าน้องแสนดีของผมจะประสบความสำเร็จในชีวิต ตอนนั้นผมก็คงจะพร้อมที่ลองเปิดใจรับอะไรๆใหม่เข้ามาในชีวิต และผมก็ยังคงเฝ้าดูเธออยู่เหมือนเดิม จำไว้ พี่ยังห่วงเธอเหมือนเดิม

จาก คนที่เธอเรียกว่าพี่ชาย